فیس بوک پلیکان پرواز اینستاگرام پلیکان پرواز  پلیکان پرواز تلگرام

جاذبه های توریستی کامبوج


جاذبه های توریستی کامبوج

سرزمین کامبوج از دوره سلطنت خمرها به بعد به آرامی در حال بهبود است اما هنوز هم در این کشور مشکلاتی وجود دارد از جمله : زمین های مین , فقر و بناهای تخریب شده.

بازسازی های بناهای کامبوج امروزه به خوبی در حال انجام گرفتن است. به همین دلیل بازدید و جذب توریست ها به کامبوج در حال افزایش است. کشور کامبوج شامل جاذبه های دیگری نیز می شود همچون سواحل گرمسیر , بناهای استعماری و جاذبه های طبیعی و بکر.

پری ویر (Preah Vihear) در کامبوج :

پری ویر معبدی از دوره خمرها می باشد که در ارتفاعی بیش از پانصد متر بر بالای صخره ای واقع در کوههای دانگرک قرار گرفته است. این معبد میان مرز کامبوج و تایلند واقع شده و از تمامی معابد خمری زیباتر است. تعداد زیادی از معابد کامبوج در دوره سلطنت خمری ها یعنی قرون 11 و 12 و در زمان سوریاوارمان اول و سوریاوارمان دوم بنا شده اند. معبد پری ویر را به شیوا یعنی خدای هندوها اختصاص داده بودند. برای مدتی طولانی معبد پری ویر مسئله مناقشه ارضی بین کامبوج و تایلند بوده است و تعداد زیادی از سربازان در شورش های 2009 کشته شدند.

سیهانوکویل (Sihanoukville) در کامبوج :

سیهانوکویل از نام پادشاه نوردوم سیهانوک سرچشمه میگیرد و پرطرفدارترین ساحل کامبوج واقع در خلیج تایلند می باشد. سیهانوکویل در واقع محلی است که آخرین نبرد ایالات متحده در جریان جنگ ویتنام در آن صورت گرفت. سیهانوکویل شامل سواجل سنگی و شنی می شود. از پرطرفدارترین تفریحات این منطقه غواصی میباشد. هتل های 5 ستاره نیز آماده خدمت رسانی به مسافران می باشند.

تونله ساپ (Tonle Sap) در کامبوج :

تونله ساپ وسیع ترین و بزرگ ترین دریاچه آب شیرین در آسیای جنوب شرقی می باشد و برای کشور کامبوج دارای اهمیت ویژه ای است. تونله ساپ براساس فصل های مختلف کاهش یا گسترش پیدا می کند. فصل خشکسالی کامبوج میان ماه های نوامبر تا می می باشد. در این فصل تونله ساپ به رودخانه مکونگ واقع در پنوم پن می ریزد. اما با آغاز بارش های سنگین در ژوئن جریان این دریاچه تغییر کرده و تبدیل به دریاچه ای عظیم می شود. در کناره های تونله ساپ جمعیت زیادی از چم های ویتنامی و دیگر قوم ها سکونت دارند.

معبد نقره ای (Silver Pagoda) در کامبوج :

معبد نقره ای در کاخ سلطنتی پنوم پن واقع شده و شامل تعداد زیادی از گنجینه های ملی همچون طلا و مجسمه نگیندار بودا می شود. جذاب ترین آنها بودای کوچک کریستالی مربوط به سده هفدهم (بودای زمردی کامبوج) و بودای بزرگ مایتریایی تزئین شده با بیش از 9500 الماس می باشند. دیوار داخلی حیاط معبد نقره ای را با استفاده از نقاشی دیواری برگرفته از اسطوره رامایانا در میان سالهای 1903 تا 1904 پوشانده اند. این نقاشی توسط چهل نفر از هنرمندان خمری انجام گرفته است.

ایستگاه تپه بکور (Bokor Hill Station) در کامبوج :

ایستگاه تپه بکور در محدوده کامپوت واقع شده و در دهه 1920 توسط فرانسویان بنا گردیده است. ایستگاه تپه بکور را به عنوان اقامتگاه گرمسیری از پنوم پن مورد استفاده قرار می دهند. این محل تاکنون 2 مرتبه متروکه گشته است. نخستین بار در دهه 1940 هنگامی که ژاپنی ها به کامبوج حمله ور شده و بار دوم در دهه 1970 که خمرها کامبوج را محاصره کردند. ایستگاه تپه بکور به همراه دیگر ساختمان های اطرافش احساسی وهم آور را به گردشگران منتقل می کنند. از سال 2008 این مکان به صورت رسمی به خاطر بازسازی بسته شد. برای بازدید از این مکان می توانید تورهای پیاده روی را از آژانس های مسافرتی محلی کامبوج تهیه نمایید.

کراتی (Kratie) در کامبوج :

کراتی شهری کوچک در سواحل رودخانه مکونگ واقع در کامبوج می باشد که به وسیله بازاری مرکزی و قدیمی احاطه گردیده و در آن شاهد بناهای استعماری فرانسویان نیز خواهید بود. در کراتی می توانید دلفین های کمیاب ایراوادی را ببینید که در رودخانه مکونگ زندگی می کنند. براساس تحقیقات میان 65 تا 85 دلفین از این نژاد در منطقه مکونگ زندگی می کنند.

کوه کِر (Koh Ker) در کامبوج :

کوه کر محلی پر از معابد می باشد که در صد و بیست کیلومتری سیام ریپ قرار گرفته است. میان سالهای 928-944 کوه کر , پایتخت امپراطوری خمر بود. در این دوره کوتاه بناهایی فوق العاده دیدنی و مجسمه های بزرگی ساخته شد. معبد پراست نیز با ارتفاع سی متری در کوه کر واقع شده است. کوه کر در گذشته از اماکن غیرقابل دسترسی کشور کامبوج بوده است اما در حال حاضر از جاذبه های دیدنی این کشور به شمار می آید.

بانتی سری (Banteay Srei) در کامبوج :

در محدوده سی و دو کیلومتری معابد , بانتی سری یا همان ارگ زنان از کوچکترین سایت های انگکور واقع شده است که به موجب کنده کاری های فوق العاده اش میان توریست ها بسیار محبوب شده است. بانتی سری را از رنگدانه های گل رز صورتی و ماسه سنگ بنا کرده اند. دیوارهای این بنا با نقش گل و یا صحنه های حماسی رامایانا آراسته شده اند. ساخت این بنا در 966 پس از میلاد انجام پذیرفت. بانتی سری را در وهله اول به خدای هندوها که از خدایان 3گانه نیز محسوب می شود اختصاص داده بودند.

معبد بایون (Bayon Temple) در کامبوج :

معبد بایون در کامبوج شامل بیش از دویست چهره بزرگ و عظیم سنگی می شود که همه آنها در یک سو واقع شده اند. بسیاری بر این اعتقادند که سنگ نگاره های این معبد چهره ای از پادشاه جایاوارمان 7 و یا تلفیقی از او و بودا هستند. معبد بایون در کامبوج در سده 12 بوسیله پادشاه جایاوارمان 7 به عنوان قسمتی از پایتخت عظیمش بنا شد. معبد بایون در مرکز شهر سلطنتی واقع شده و تنها معبد انگکور است که در وهله اول بعنوان حرم مهایانه بودایی اختصاص یافته به بودا بنا گردیده بود. بعد از مرگ جایاوارمان , معبد بایون بوسیله پادشاهان هندو و بودایی براساس اعتقاداتشان اصلاح گردیدند. برخی از این تصاویر شامل پرتره های شیوا , ویشنو و براهما میشود.

معبد آنگکور وات (Angkor Wat) در کامبوج :

انگکور مجموعه ای تاریخی در کامبوج می باشد که باقی مانده های پایتخت های تاریخی سلطنت خمری ها را که در میان قرون 9 تا 15 میلادی ساخته شد را در خود جای داده است. فضای تاریخی انگکور وات در سال 1992 به موجب موقعیت خاص و منحصر به فردش بطور همزمان در لیست میراث جهانی و نیز میراث در خطر یونسکو به ثبت رسید و در سال 2004 بعد از نزدیک به 12 سال بازسازی از لیست میراث جهانی در خطر خارج گشت. این ویرانه های تاریخی در بین مزرعه های کشاورزی شمال دریاچه بزرگ کامبوج و میان جنگل ها و در محدوده شهر سیام ریپ قرار گرفته اند.

در طول امپراتوری 300 ساله خمری ها در کامبوج یعنی میان سالهای 900 تا 1200م شاهکارهای معماری باشکوهی در کرانه های شمالی دریاچه وسیع کامبوج بوجود آمد. بیشتر این آثار در فضایی به طول پانزده و عرض پنج مایل جمع شده اند. پارک باستان شناسی انگکور فضاهایی نظیر کبال‌سپین با فاصله سی مایلی را شامل می شود. به طور کلی بیش از هفتاد معبد و عمارت تاریخی در انگکور وجود دارد. معبد اصلی مجموعه انگکور , انگکور وات نام دارد و میان سالهای 1113 تا 1150 توسط سوریاوارمان 2 , امپراتور خمر , بعنوان معبد اصلی و پایتخت بنا گردید. انگکور وات امروزه وسیع ترین و سالم ترین معبد بقا یافته در این مجموعه می باشد. معبد انگکور وات از دوره تاسیسش تا به امروز اهمیت مذهبی خود را که اول برای هندوها و بعد برای بودائی ها بوده است حفظ نموده. معبد انگکور وات را به سمبل معماری کلاسیک خمرها تبدیل کرده اند و به عنوان نماد کشور کامبوج بر روی پرچم این کشور حک شده است و امروزه مهم ترین جاذبه توریستی کامبوج به شمار می آید.

انگکور وات را با 2 سبک اصلی معبدهای خمری ها و معبدهای سرسرایی و پله ای ساخته اند . این معبد نماد کوهستان مرو , مامن خدایان در اسطوره های هندی می باشد. دیواری به طول 5/3 کیلومتر 3 سرسرای چهارگوش که هرکدام بر روی دیگری قد افراشته اند بزرگترین آنها سرسرای زیرین می باشد. در مرکز انگکور وات نیز برجی بسیار مرتفع وجود دارد. انگکور وات علاوه بر عظمت معماری که دارد به موجب نقوش برجسته و مجسمه های رقاص ها و پریان نیز دارای شهرت ویژه ای است.

تاریخچه انگکور وات در کامبوج :

در اوایل سده 12 میلادی سوریاوارمان 2 , انگکور وات را به عنوان معبدی برای یکی از خدایان هندو به نام ویشنو بنا کرد. به خاطر اینکه تا به امروز کتیبه ای مربوط به دوره ساخت انگکور وات که در آن به این معبد اشاره ای شده باشد کشف نشده لذا نام حقیقی آن نیز برای کسی مشخص نیست. امروزه معبد انگکور وات در زبان کامبوجی به معنای معبد شهر می باشد. اینگونه به نظر می رسد که پس از مرگ سوریاوارمان 2 در 1150 نیز ساخت این بنا نصفه نیمه رها شد. از موضوع در نقش برجسته های این بنا مشهودند. پس از آنکه خمری ها به حکومت رسیدند پایتخت کامبوج به محلی دیگر در چند کیلومتر انگکور وات انتقال یافت. انگکور وات میان قرون چهارده و پانزده میلادی که عده ای بودایی ها آن را به معبد خودشان تبدیل کرده بودند رها شده بود.

از آن دوره تا به امروز معبد انگکور وات هیچوقت دیگر متروکه نشد و این موضوع در بین معابد فضای تاریخی به یک استثناء تبدیل شده است. آنتونیو دومگدالنا از نخستین گردشگرانی بود که از انگکور وات بازدید کرد . وی کشیشی پرتغالی بود که در 1586 از این مجموعه دیدن نمود. او درباره انگکور وات نوشته است : این معبد آنقدر بی نظیر و خارق العاده بود که هیچ قلمی نمی تواند آن را توصیف کند. این معبد به هیچ عمارتی در هیچ کجای دنیا شباهت ندارد.

ولی آنتونیو و دیگر گردشگران غربی هیچگاه فکر نمی کردند که ساخت این معبد باشکوه از خمری ها سر زده باشد و اشتباها پیشینه آن را همپای امپراطوری روم باستان فکر می کردند. ولی براساس تحقیقات باستان شناسی و شواهدی که در زمان ترمیم و بازسازی از محوطه تاریخی انگکور در سده 20 کشف شده است , پبشینه واقعی آن بر همگان مشخص شد.

معماری انگکور وات در کامبوج :

معبد انگکور وات از نمونه های فوق العاده معماری کلاسیک خمری ها می باشد که موسوم به سبک انگکور وات است. با شروع سده 12 , معماران خمری با گذر زمان اعتماد بنفس خود را در کار با ماسه سنگ به جای آجر و خشت بعنوان مصالح ساخت و ساز افزایش می دادند. به دنبال سبک معماری بایون , سبک انگکور وات نیز بوجود آمد که در بیشتر آن , کیفیت را صرف کمیت می کردند. انگکور وات به موجب تناسبات معماری و ظرافتی که دارد مورد تحسین واقع شده و از این لحاظ با آثار به جا مانده از دوران روم و یونان باستان قابل مقایسه است. به گفته موریس گلیز از مرمت گران معروف سده 20 که بر مرمت انگکور ناظر بوده است : ( این معبد به موجب توازن و تناسب و اندازه گیری ها و نسبت های دقیق از کمال کلاسیک برخوردار بوده و نشانگر قدرت , همبستگی و سبک هنری ویژه می باشد .) از ویژگی های معماری انگکور وات می توان به تاق رومی , برجهای نیلوفر شکل, ایوان های صلیبی و تصاویر ماهاباراتا و رامایانا اشاره کرد.

انگکور وات در دوران معاصر :

معبد انگکور وات در سده 20 ترمیم و تحت مرمت کلی واقع شد ولی با شروع جنگهای داخلی و سلطنت خمرهای سرخ در دهه های هفتاد و هشتاد میلادی , این پروژه ناتمام ماند. ولی در طول این دوره خسارت ها و صدمات جدی به انگکور وات وارد نشد. با شروع دهه 1990 عملیات مرمت و ترمیم این معبد مجددا شروع شد و در سال 1992 یونسکو معبد انگکوروات و تمامی مناطق تاریخی انگکور را به موجب ارزش فرهنگی و تاریخی اش در لیست میراث جهانی به ثبت رساند. سازمان یونسکو به موجب شرایط خاص این منطقه بعد از 2 دهه جنگهای داخلی آن را در لیست میراث جهانی پرخطر نیز به ثبت رساند تا با انجام اینکار به بسیج کمک جهانی جهت ترمیم و مرمت فضای تاریخی انگکور کمکی کرده باشد. ولی در سال 2004 کمیته میراث جهانی یونسکو بعد از بررسی شرایط این مجموعه باستانی و اعلام رضایت اش از بازسازی دوازده ساله آن و تشکر از کمک های مالی و کارشناسی کشورهایی نظیر ایتالیا , چین , سوئیس , فرانسه , ژاپن , اندونزی , هندوستان و .... در مرمت این مجموعه رای را بر این صادر کرد که انگکور از لیست میراث جهانی در خطر خارج شود. با وجود تمام این موضوعات همواره بازسازی مجموعه انگکور در کامبوج ادامه داشته و اکثر بخشهای پروژه با کمک مالی دولت های خارجی و توسط متخصصین و کارشناسان صورت می پذیرد. امروزه انگکور وات بزرگترین جاذبه گردشگری کشور کامبوج بوده و هر ساله تعداد زیادی از توریست ها برای بازدید از این مجموعه به کامبوج سفر می کنند.